fot. Martin Cathrae/Flickr CC
Kozy karłowate dorastając potrafią przyswajać sobie odrębne „akcenty” – zauważyli brytyjscy naukowcy. Młode zwierzęta wychowują się w grupach rówieśniczych stanowiących specyficzne żłobki. Okazało się, że w obrębie każdej grupy dźwięki wydawane przez zwierzęta są podobne.
Kozy karłowate dołączyły w związku z tym do elitarnej grupy ssaków, które potrafią przystosowywać do otoczenia wydawane przez siebie dźwięki, jak np. ludzie, nietoperze czy wieloryby.
Badacze dr Elodie Briefer i dr Alan McElligott z University of London nagrywali popisy wokalne tygodniowych koźlątek i porównywali je z dźwiękami wydawanymi przez nie w wieku pięciu tygodni.
„W wieku pięciu tygodni na wolności kozy dołączają do swoich grup społecznych po spędzeniu czasu w ukryciu, aby uniknąć drapieżników” – wyjaśniła dr Briefer. „Odkryliśmy, że genetycznie spokrewnione koźlęta wydają podobne odgłosy, ale pobekiwanie młodych wychowujących się w tej samej grupie też ma ze sobą wiele wspólnego. Kiedy zwierzęta dorastają, odgłosy stają się jeszcze bardziej podobne” – dodała.
Zdaniem Briefer świadczy to o tym, że kozy modyfikują wydawane przez siebie dźwięki w zależnie od otoczenia i wykształcają podobne "akcenty".
Badaczka zauważyła, że zróżnicowanie pobekiwań może być związane ze strukturą społeczną populacji kóz. „Może to służyć identyfikacji członków grupy, odróżnianiu ich od innych i umacnianiu grupy” – powiedziała Briefer portalowi BBC Nature. Jest to szczególnie istotne w przypadku kóz, gdyż żyją one w rozbudowanych grupach społecznych, które rozdzielają się w ciągu dnia, aby spotkać się dopiero w nocy.
Badania opisano w magazynie „Animal Behaviour”.
Kozy karłowate dołączyły w związku z tym do elitarnej grupy ssaków, które potrafią przystosowywać do otoczenia wydawane przez siebie dźwięki, jak np. ludzie, nietoperze czy wieloryby.
Badacze dr Elodie Briefer i dr Alan McElligott z University of London nagrywali popisy wokalne tygodniowych koźlątek i porównywali je z dźwiękami wydawanymi przez nie w wieku pięciu tygodni.
„W wieku pięciu tygodni na wolności kozy dołączają do swoich grup społecznych po spędzeniu czasu w ukryciu, aby uniknąć drapieżników” – wyjaśniła dr Briefer. „Odkryliśmy, że genetycznie spokrewnione koźlęta wydają podobne odgłosy, ale pobekiwanie młodych wychowujących się w tej samej grupie też ma ze sobą wiele wspólnego. Kiedy zwierzęta dorastają, odgłosy stają się jeszcze bardziej podobne” – dodała.
Zdaniem Briefer świadczy to o tym, że kozy modyfikują wydawane przez siebie dźwięki w zależnie od otoczenia i wykształcają podobne "akcenty".
Badaczka zauważyła, że zróżnicowanie pobekiwań może być związane ze strukturą społeczną populacji kóz. „Może to służyć identyfikacji członków grupy, odróżnianiu ich od innych i umacnianiu grupy” – powiedziała Briefer portalowi BBC Nature. Jest to szczególnie istotne w przypadku kóz, gdyż żyją one w rozbudowanych grupach społecznych, które rozdzielają się w ciągu dnia, aby spotkać się dopiero w nocy.
Badania opisano w magazynie „Animal Behaviour”.
PAP – Nauka w Polsce
» Bądź pierwszy, skomentuj teraz!